ورگر

سلام نمی دانم

 

                     کوچه

غروب غم انگیز پاییز و ریزش برگهای درختان و عبور عابرانی غریبه و کوچ کردن پرندگان دل هر عاشقی را به لرزه در می آورد ودیگر کوچه خالی شده از هجوم باد وباز من می مانم و دل تنگیهای غریبانه وبی حوصله گی که ازتوبه جا مانده است. وقتی که در این کوچه های سرد وبی کسی گام هاییم بر می دارم وخلوت سرد کوچه وریزش نم نم بارانی که می خواهد بوی زمین را به مشاممان بیاورد وکلاغی که بر روی تیر برقی نشسته است وشقایقی که سوار بر باد می اید همه اینها مرایاد کسی می اندازد که دیگر در این کوچه نیست وقتی که آرام آرام از این آقیانوس سرد می گذرم دیگر از تلاطم آب هم خبری نیست انگار خورشید به خواب رفته است وکوهها هم سرد وخموش شده اند. ولی از دور صدای خش خش برگها می اید آیا صدای پای مسافری است ؟ یا صدای پای باد است؟ نمی دانم روز می گذرد وشب با چهره سیاهی که دارد تمام شهر را سیاه پوش می کند و هیچ چیز نمی تواند سکوت شب را بشکند جزء دستان گرم خورشید خانم و کبوتری که در آستانه این فصل سرد به دنبال جفت خود می گردد و غباری که برروی پنچره خانه نشسته است.همه از دلتنگیهای این شهر فراموش شده است بی خیال و بی حوصله می شود آن کس که در این کوچه  مانده است.وکودکی که از مدرسه بر میگردد تا مشق هایش را بنویسد ولی که نمی داند که در ان سوی دفتر چه می گذرد امیدی که به واقعیت نرسیده وکلامی که دیگر خریدار ندارد ولی کوچه همچنان بی یار ودر سرگردانی عابرانی قرار دارد که عشق را نمی فهمند ودستان خالی مادرم وبرادری که از دست داده ام وگریه خواهرانم در این کوچه به یادگار می ماند.                               

وقتی که از کوچه وپس کوچه های شهرمان می گذرم نفسم بوی تو را حس می کند وچشمانم اندام رعنای تورا می جوید ودستانم دستان گرمت را حس می کند که از آن سوی افق ها بیرون امده وبه لبخندی فکر می کنم که هروز بر لبانت نقش می بست. ای کاش زود تر از اینها تورا می شناختم وتا لحظه شیرینم را با تو قسمت می کردم.

ای کاش می بودید و تماشا می کردی ریختن اشک از چشمانی که کم سو شده اند وبرای دیدن تو لحظه شماری می کنند.

ای کاش باران می بارید وبا ریزشش هر قطره ای از باران گلی می شکفت وبوی تورا می داد. ولی چکنم که دیگر تسلیم حوادث روزگارم ومن نام تورا در دلم حک کرده ام وقتی که دیگر ترا نمی بینم بی اختیار خود را در کناره مزارت می بینم که چگونه به خواب رفته اید وتمام آرزوهایت در زیر این خاک پنهان کرده اید.ولی باز مادرت می ماند با پیراهنی سیاه وچشمانی منتظر ولی دستانی خالی و قلبی شکسته در پی تو تا سر

کوچه وانتهای ان منگرد ولی کوچه خالی ست.پس کی میایید ای غنچه تازه شکفته قبیله ام؟ و پارچه های سیاه چه زود خود را از دیوار اویزان کردند تا ما زانوی غم در بغل بگیریمو در فراق تو رنگ از رخ بنفشه ها پرید وخون از جگر لاله ها سرازیر شد غبار برچهره خورشید نشست ونخلها چه زود عصای پیری به دست گرفتند و من دیدم که خاک چگونه تورا در بغل گرفت . به یاد برادرم.

 

 

 

 

 

 

 

می دانم دیگر در سرزمین قلب من خورشید نمی تابد وستارگان به مهمانی نگاهم نمی ایند ومن همچنان در پی نگار خویش دل به دریایی عاشقی مینهم بی انکه بدانم چرا؟ اری رحیم جان: بدان که در کوره راه زندگی ودر این جاده پر پیچ غم عشق بی کس وتنهایی بی سایبونی وغمگین تراز فردای نامعلوم در انتتظار طلوع دوباره خورشید چشم به اسمان دوخته ای تا شاید مرهمی باشد بر این درد بی درمانت. نمیدانم  نگار من تا کی میخواهد بی یار بماند ومارا در انتظار خویش به سوی فردایی که نمی دانم کی میاید ودر سکوت تنهایی ودر این بیابان بی اب و علف در انتظار خویش  بکشد من میروم تا شاید او در تنهایی من اشک بریزد و چشمهایش را همچنان خیره به پنچره اتاقش بدوزد تا شاید شقایقی از راه بیایید و با خود شادی ونشاط بیاورد وخبر از مسافری که از سرزمین مهر میایید بدهد من هرگز به شقایق نخواهم گفت کی می اییم تا همچنان در انتظار من بسوزد همچنان که من در انتظار او سوختم بی انکه او بداند .                                        

وقتی که در خلوت شبهای بی ستاره ام می نگرم واندوه چشمانم را به تبسم لبخند تو وا می کنم         وبه یاد تو مینشینم روبه روی خاطراتم تا شآید تسکینی باشد بر این درد بی درمانم    ویاد تورا در دلم زمزمه میکنم وبا هرزمزمه ای که میکنم تبسم زیبایی چهره ام را دگرگون میکند و ای کاش که در پیچ خم زندگی تو یار من میشدی وپریشانی شبهاییم را مهتاب میکردی وبدان که رنگین کمان زندگیم هرروز بعد از تو کم رنگ تر می شود وموهایی سیاهم رنگ میبازند و من میروم بی انکه چشمانت برایم قطر اشکی هم بریزد وعده دیدار................